حقایقی که باید در مورد باز کردن چاکراها بدانیم

بسیاری ز ما فکر می کنیم که ریشه بسیاری از اضطراب ها ، خشم ها ، غم ها و ترس های ما این است که چاکراهای ما بسته هستند. بنابراین اگر بخواهیم در فرد شفا ایجاد کنیم ، باید ابتدا نوع احساس منفی فرد را تشخیص دهیم و سپس آن را به چاکرایی که به آن مربوط می شود ، ارتباط دهیم مثلا برای کسانی که از هیچ چیز لذت نمی برند ، در چاکرای ریشه مشکل دارند و باید این چاکرا را تقویت کنند یا کسی که افسردگی دارد ، دلیلش بسته بودن چاکرای قلب هست. درحالیکه وجود احساسات منفی مثل اضطراب ، خشم، غم، ترس به این معنی است که چاکراهای ما باز است و نیاز به پاکسازی دارد. این دقیقا موضوعی است که اساتیدی که تنها کتاب می خوانند و خود تمرینات را انجام نمی دهند ، به مشتریان خود نمی گویند. زیرا آن ها تجربه واقعی ندارند ، بلکه تنها اساتیدی هستند که کتاب های زیادی در مورد باز کردن چاکراها می خوانند.
حقیقت های بسیار مهمی وجود دارد که هر کسی قبل از باز کردن چاکراها باید بداند: باز کردن چاکراها ، ما را بطور مقطعی مریض می کند . سپس باید چاکراهایمان را پاکسازی کنیم و سپس بهبود می یابیم. اگر به باز کردن چاکراها ادامه دهیم ، دوباره مریض می شویم ، که دوباره نیاز به پاکسازی داریم. کسانی هستند که کارماهای سنگین دارند(منظور این نیست که گناهی انجام داده اند ، بلکه بدین معنی است که زندگی های گذشته فراوانی دارند و بارها مرگ را تجربه کرده اند) ، آن ها اگر چاکراهایشان را باز کننذ ، به مریضی های شدید روانی مبتلا می شوند. حقیقت دوم این است که بیشتر اساتیدی که وجود دارند تنها از روی کتاب استاد شده اند ، ینابراین نمی توانند کسانی که کارماهای سنگین دارند را تشخیص دهند و به درستی هدایت کنند ، به علاوه آن ها در بسیاری از موارد تنها انگیزه مادی دارند ، بنابراین نمی خواهند هیچ شاگردی را از دست دهند. بنابراین همواره باید این خطر را بپذیریم که باز کردن چاکراها می تواند موجب بیماری های روانی شود. حقیقت سوم این است که باز کردن چاکراها همان عارف شدن است که کار بسیار مشکلی است ، به بیان دیگر ، همه بیماری ها و مریضی های ذهنی- روانی ما را به ما نشان می دهند. حقیقت چهارم این است که اساتیدی که به ما کمک می کنند که چاکراهایمان را باز کنند ، خودشان چاکراهایشان را باز نمی کنند و خودشان تمرین نمی کنند ، چون مریض می شوند و هیچ کس استاد مریض که خودش در حرکات ،سکنات و اخلاقش دارای احساسات منفی است انتخاب نمی کند. جقیقت پنجم این است که مردان الهی که چاکراهایشان باز باشد ، معمولا وجود ندارند و در دوره های خای از تاریخ می آیند. این ها افراد نایابی هستند که بزرگان عرفان و صوفیان بزرگ هستند.
در مورد باز کردن چاکراها باید بدانیم که  موجب می شوند که حال روحی ما بد شود. بنابراین کسانی که ترس و اضطراب بیشتری را  در زندگی عادی تچربه می کنند ، می توانند به خودشان افتخار کنند که چاکراهای آن ها تا حدود بیشتری باز است ، هر چقدر اضطراب ما بیشتر باشد برای مثال از بچگی ترسو و خجالتی باشیم یکی از دلایل آن می تواند این باشد که چاکراهای ما بازتر هستند. در حالیکه اساتید معمولا برعکس این موضوع را می گویند. بنابراین ما اگر چنین شرایطی را تچربه می کنیم که کارهایی که دیگران به راحتی انچام می دهند را نمی توانیم انچام دهیم، نباید حودمان را سرزنش کنیم و از خودمان نا امید شویم ، این تنها بدین معنی است که ما مسئولیتی بر دوشمان سنگینی می کند و آن هم این است که باید کانال های انرژیمان را پاکسازی کنیم. حسی که کسی که چاکراهایش باز است دارد این است که بارهای نامرئی بر دوشش قرار داده اند ، این فرد وقتی با فرد عادی مقایسه می شوند ، نمی توانند به راحتی راه بروند ، در حالیکه آدم عادی به راحتی راه می رود. وقتی کسی از بیرون به این دو نگاه می کند و این دو را مقایسه می کند ، نمی تواند این بارهای نامرئی را ببیند و فکر می کند که کسی که خوب نمی تواند راه برود و می لنگد ، ضعیف تر از کسی است که به خوبی راه می رود، در حالیکه کسی که می لنگد ، بارهای نامرئی زیادی بر دوشش است که از کارماهای گذشته اش است. این بارها، برای خود فردی که می لنگد نیز نامرئی است ، بنابراین باید ابتدا متوجه این بارهای نامرئی بشود ، سپس آن را کم کم از دوشش بردارد. حال اگر به جای این کار ، خود را با کسانی که عادی راه می روند مقایسه کند ، دایم خودش را نا امید و بی انگیزه می کند و مر یض تر می شود. بنابراین در کار کردن با چاکراها نیز نباید خودمان را با کسی مقایسه کنیم و کسی که مریض تر است معمولا از نظر عرفانی قوی تر است و فقط به تمرین بیشتر نیاز دارد.